Matem Akşamı Şiiri - Baran Ardıl Arslan

Bir matem akşamı
Soğuk, sessiz
Ve öyle derinden
Gecenin karanlığında buluyorsun kendini
Kaçtıklarınla yüzleşiyorsun
Oturduğun masada karşı sandalyen boş
Bir bir oturtuyorsun karşına onlarcasını
Ama konuşamıyorsun
Sonra bir sigara yakıyorsun
Kaçamadıklarınla yüzleşmeye çalışıyorsun
Yüzleşemiyorsun
Yalnızlık öyle sekiz okka
Yahut beş karış
Aklını yitiriyorsun
Bir yüz geliyor gözünün önüne
Kimin yüzü olduğunu çözemiyorsun
Yitirdikçe daha çok yitiriyorsun aklını
Başında bir bulut
Sen hüzünlendikçe yağıyor
Kulağında bir sela
Sen öldükçe çınlıyor
Hoca cemaatle kol kola girmiş
Ölüp ölüp dirilttiklerimi gömüyor bir bir toprağa
Toprak da benim,
Cenaze de...
Yalnızlığım bir beş karış daha
Bu içinde boğulduğum derya
Nedametin ta kendisi
Sanma ki hülya
Beddualarım tutsa
Boyu mu devrilir
Huyu mu kurur
Bilmem
Ama içimden hiç eksilmez yalnızlık
Ölmek vakti değil daha
Fakat ben her sabah yeniden doğduğum gibi
Her gece yeniden ölüyorum