Masumiyet Şiiri - Mihrimah Sultan

Evi yoktu o masumun gidecek Kendi evi bile dar gelmişti, istenmedi Yaşamak yoruyordu onu Kimseye bir zararı olmamış, kandırmamıştı Öyle güzel gülerdi ki, Gülen gözlerinde güneşi görürdü insanlar Kehribar ve yeşille eşlik eden gözleri Anlatmaya kelimeler yetmezdi Masum kalbinin bile kıymeti bilinmemişti İyi insanın az olduğu zalim dünyada Acaba kötülere alıştıkları için mi Artık iyi insanın varlığına inanmıyorlardı Dili sustu, kalbi hızlı hızlı çarpıyordu Minik serçe gibi, nereye gideceğini bilmeden Atıyordu yüreği Bir zalimi sevmiş yıllardan beri İyi kalbiyle onu da iyi görmüş gözleri Aşk kör edermiş, farkında olmadan Gerçekleri görebilmek için bir gözlük bile Yetmezmiş Zamanı, yılları gitmiş onunla Yakını saydığı adam yabancı olmuştur artık Can parelerini bırakmak zorunda kalmıştır onunla Daha çok güçlenip kanat gerebilsin diye Rabbine yalvarmıştır naif sesi: "Rabbim beni görüyorsun, çaresiz halimi Anlıyorsun başka çarem olmadığını" Bazıları onu kötü bilirken, Rabbi onu duyuyordur Duyuyordur, anlıyordur halini Gidecek başka kapısı olmadan seslenmiş Rabbine Rabbi onu duyuyordur, anlıyordur halini