Masal Şiiri - Serdar İlik

Dinlesin, bir zamanlar akraba sandıklarım
Dinlesin, her aklıma geldikçe andıklarım
...

Bir varmış, bir de yokmuş evvel zaman içinde
Akrabam falan çokmuş kalbur saman içinde…

Fitnekâr tellal iken, münafık berber iken
Her şey güllük gülistan; yolunda sanır iken

Nasıl olmuşsa olmuş, hanelerden birine
Koca bir ateş düşmüş; sıçramış diğerine

Alevin şiddetinden herkes bir yana kaçmış
Bülbül bağı terk edip, uzak diyara göçmüş

Hane halkı perişan, kimse tutamaz olmuş
Öyle bir yangınmış ki, nehir yutamaz olmuş

Avlusunda çocuklar oynar iken bir zaman
Sobasında demli çay, kaynar iken bir zaman

Şimdi güller perişan, renklerin ruhu yokmuş
Misk kokulu bahçede incir ağacı çokmuş

Akrabalar toplanmış güya afet yerine
Biri bir söz söylemiş, öteki diğerine…

Bilmem hangi maksatla, kimi içip gürlemiş
Kimi yanan ateşi bir güzelce harlamış..?

Fitne fesat durur mu, dizilmiş sıra sıra…
Namertlikler yol olmuş, Bayburt’tan ta Mısır’a

Dedikodu ve yalan, hızla yayılmış hemen
Filler tepişe dursun, ağlasın garip çimen…

Günler haftalar derken, dertler yükünü almış
Evdeki yetim kızın kısmeti çıkagelmiş

Gelmiş gelmesine de; düğün şenlikle olur
Çevresi olmayanın neşesi yarım kalır

Günler haftalar geçmiş, bakılmış ki çare yok,
Düğün dernek kurulmuş, akrabadan kimse yok

Ne kötü durummuş bu, kimsesizlik ne zormuş
Meğerki sülalenin yalnızca adı varmış

Düşünürken öylece, keder her yanı sarmış
Her zorluğun yanında bir de kolaylık varmış

Sağ olsun güzel dostlar; gelince hemencecik
Az da olsa hüznünü atıvermiş gelincik

Gönlü yüce olanlar, şenliği şen eylemiş
Dert yumağı çadırı, bir güzel toy eylemiş

Hısım, akraba ise evlerinden çıkmamış
Düğün vakti dolmadan sokaklara akmamış

Üzülmüş deli ozan bakıp da hallerine
Şu sözler gelivermiş, istemeden diline:

“Sonunda anladım ki akrabalık yok falan…
Koskoca bir masaldan ibaretmiş vesselam! ”