Ne gelgitler eskidi beyin loblarımda
Ne zamansız ölüşlerin
Tenimde mülteci sessizliğin
Ne de çok elvedalar sonlanır yaralarıma
Oysa benim ölüm yanımdın
Samanyolunda yalnız kalmışlığım
Açıkçası benim diye yaşlanırdın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta