Marcus Şiiri - Taha Acar

gördü mü gecenin dördünü, ağlardı Marcus.
kaybolmuş hissederdi şehrin bulanık ışıklarında.
ağlardı, yaşları denize karışırdı da, söylemezdi.
kendinden kaçardı korkak adımlarla.

bi’ sonbahar tasvir etmiş o yaşlı gözlerinde,
o anlatmazdı ama sen anlardın.
tek dostu şarap şişesi ve eski bi’ kaç defter yaprağıydı,
okunmazdı da pek, ama ben anlardım.

bi’ gün sustu Marcus, bi’ daha konuşmadı,
gizledi kendini derme çatma bi’ barakanın içine.
son yaktığı mum da sönmüş, dumanından anladım,
teslim olmuş en sonunda şiirlerin birine.