Manzumem Şiiri - Ömer Baycan 3

Sadece dürüst oldum.
İnanmayana yok çarem.
Oysa her sözüm yemin gibi doğru idi.
Hep bu yüzden kaçtı neşem.
İyidir, güzeldir demişlerdi zamanında.
Onlar öyle dedi diye değil,
Hep öyle geldi içimden.
Yaş yarım aşıra dayandı,
Ölüp gideceğim dürüstlüğün iyiliğini görmeden.
Ezildim, itildim.
Çaresizce yalnız bırakıldım.
Yeri geldi çöp gibi atıldım.
Gittim bir nursuza takıldım.
İnsan sandım.
İnsan yerine koyuyor sandım.
Gördüm kü hepsi aynı,
Usulca yol aldım.
Durur mu felek?
Dinlenir mi şeytan?
Hep dürüst olduğumu karşıma aldım.
İnanmadı, sözüme tamah etmedi.
Ruhum asla o na ihanet etmedi.
Sadece umdu ve bekledi.
Dedim ya,
Oysa hepsi aynı imiş.
Ardımdan gizlice ne planlar işlemiş.
İki yıl boyunca yazmış, oynamış.
Bu arada bana da çok güzel kılıflar ayarlamış.
O nu demiş, bu nu demiş,
Halim bundan diye bir sürü serzeniş.
Ne bilsin zavallı.
Entrika o na göre değil ki.
Hayatı boyunca dürüst olmuş.
Zaman geçmiş, gün gelmiş,
Bir kelime de herşeyi kusuvermiş.
O bir kelime anlatmış ama,
Bak hele aslında dökülenler nelermiş?
Derdim o değildi, bu değildi.
Hırsım seni iki yıldır sessizce sömürdü.
Sen öyle böyle dedin ya,
Ben fırsat buldum.
Benim mazimde yaptıklarımın hepsi silindi.
Üstelik arsızca, fütrsuzca,
Kabul etmyecektin deyiverdi.
Çünkü mesele sen olmalıydın.
Ben galip gelmeliydim.
Sen beni sineye çektin,
Aldın beni temize çıktım.
Seninleyken de fırsat teptim.
Çünkü elde malzeme yoktu.
Üstelik sırtım pek, karnımda toktu.
Şimdi malzme var,
Üstelik burası da bana dar.
Yaparsam el alem yanında,
Üstelik dizlerimi döverek,
Bir iki de gözyaşı dökerek ayar,
İşte bu plan burada tutar.
Çoluk çocuk ile merhem de bulma,
Uzaktan yakından arama sorma,
Yanıma yöreme de varma.
Sonra da gel hatayı bende ara.
Ben kalbi olmayan taş mıyım?
Sana köle olmuş hiç miyim?
Ben öyle çok iman tahtası kavi değilim.
Az çok kendime yeteni bilirim.
Sen dol, sen yaşa,
Sen ağıza bak, sen gizli gizli ilerle,
Üç aşağı beş yukarı tanırsın,
Hissettiklerimi dillendirmem gözle görmeden.
Bir gün bir yerde layığını bulursun.
Belki de şimdi yan cebinde.
O yüzden bu pervasızlık, bu cakanda.
El alem işi bitene kadar.
Hatta kanından olan bile.
Çok eskiye gitemeye gerek yok.
Bak yakın zamanda ki benim mazime.
Hani şu arka mısralarda dedim ya,
Zaman geçivermiş diye.
O zaman yine geçiverecek.
Hır, intikam eriyecek.
Fakat ne yuva kalmış,
Ne yar kamış dönülecek.
Bırak dönmeyi,
Mumla arasan yüzü görülmeyecek.
Hani gül bahçesi diye,
Kulağına şeytan usulca üfleyecek.
Hani bülbül idin diyecek.
Yastık diken olacak,
Attığın adım hesap soracak.
Tek ben mi deme,
Bu fakir sarfettiği çabada derman bulacak.
Vicdanını el üstünde tutacak.
Bu güne bakma sen,
Nasıl ki Yüce Yaradan,
Geçmişte benimle temizledi ise seni,
Yine aldığın asi kararlar ile seni karalayacak.
Sen kaşındın diyecek sana,
İzin verecek üstüne basana.
Ben seni hep akıllı sanırdım,
Ne bileyim son demler hep öyle tanırdım.
Hele ki evlat, evlat he????
Beni satan evlat, seni de satacak.
Ben yine erken tecrübe ediyorum,
Silmeye kanımdan olanlarla başlıyorum.
Allah 1, evlat bile olsa adı,
Bende ki yerleri mahşere kaldı.
Bu dünya da daha işim olmaz.
Bu gönül kanımdan da olsa soğumaz.
İnan ya da inanma,
Hiçbir hesap yarım kalmayacak.
Gün gelip herkes ait olduğu kapıyı bulacak.
Benim kapım ise benden başkasına açılmayacak.
Ömer BAYCAN 17.08.2026