Manik Depresifmişim Şiiri - Şemal Şen

Ben de biraz geç öğrendim
Manik depresifmişim.
Arş-ı alaya doğru
Biraz dertleşirmişim.

Azığımdaki hüzün
Hep soframdaydı güzün.
Anlatamadım sözüm
Gözyaşım iki gözüm.

Derdim var deyip durdum
Aklımı zora yordum.
Çaresiz kere sordum
Zamanlarda kayboldum.

Neşeyi bende ara!
Gezdim durdum ben sazla
Toz dumandım hep yazla
Bilemedim ki fazla.

Egom gerim gerim gerildi.
Aklım yerinden çıktı
Yüreğim vurgun yedi
Hekim çekeceksin dedi.

İlaç dediler içtim
Çoğu kendimden geçtim
Sanki bunu ben seçtim
Meğer maziyi deştim.

Sonra durup düşündüm
Nedir benim çözümüm?
Maneviyat dedim özüm
Kelamullah'a sığındım.

Birden olanlar oldu
Geceler kararmadı,
Neşe, dert aranmadı.
İnşirah kanıtladı.

Döndüm yüzüm kıbleye
Döktüm hüzün secdeye
Tekrar ettim her kere
Ancak geldim dengeye.

Göğsüm gururla doldu
Acı çiçeğim soldu.
Bu çok uzun bir yoldu
Rab'bim"Ol" Dedi oldu.