Malum Şiiri - Kasım Kobakçı

Maçolaşıp esti bizim kahraman,
Defteri, senedi, künyesi malum;
Pek hünerliymiş o büyüten liman,
Kaptanı, reisi, töresi malum.
*
Dedi: Dinleyin bak yeni fermanı,
İçinizden atın eski isyanı,
Fırtına başlarken görün kaptanı!
Boş yere kabaran cüssesi malum.
*
Hepimiz bir soyuz, kardeşiz özde,
Karanlığı belli o çatkın yüzde,
Kırlangıç koymadı kıyıda, düzde;
Ters yöne savrulan hamlesi malum.
*
Ne verdiği sözü bir kere tutar,
Ne aldığı borcu hesaba katar;
Hışmından çekinir kırlangıç, pınar,
Nehri susuz koydu, çeşmesi malum.
*
Bazen umut sızdı sert hayaline,
Yırtıcılar küstü kem ahvaline,
Gönlünü kaptırdı el güzeline;
Sevdalısı malum, gözdesi malum.
*
Öncü oldu, yolu taşa vurdurdu,
Şefkati suç saydı, kalpte durdurdu,
Yasaya, kurala tuzak kurdurdu;
Yürürlüğü sakat, maddesi malum.
*
Sürükledi bizi boran, afete,
Kükredikçe battı ağır töhmete,
Cephe açtı komşu, ahbap, heyete;
Kaması, kalkanı, beldesi malum.