Mahşere Kalan Hak Şiiri - Nizamettin Gök ...

Otuz dört yaşında bir çınar göçtü,
Altı yetim başa bu dertler düştü.
En büyük bendim ben, yaşım sekizdi,
Kundaktaki bebek bilsen ne gizdi.

Ne elimiz erdi sönen ocağa,
Ne gücümüz yetti hakkı sormaya.
Yetim hakkı yendi, içimiz yandı,
Biz sustuk o ara, yara kapandı.

Babamın emaneti kardeşlerim var,
Yoklukla, çileyle geçti bu yıllar.
Dünya malı sığmaz hırslı avuca,
Çocukluğumuz hep yandı bu acıya.

Bir Ağa yüzünden vatandan olduk,
Topraktan sürülüp sararıp solduk.
Zulümle eğilen o başlar elbet,
Gün gelir ilahi cezayı tadar.

Hele bir sofi var, bülbüldü dili,
Gösterişle okur, sinsiydi eli.
Arkamızdan vurup ömür tüketti,
Korkmadı Allah'tan, hakkı mahvetti.

Gelip de kapıma helallik ister,
Bilmez sekiz yaşta ne çekti canlar.
Dedim: "Davamız var mizan gününe,"
Adalet terazisi kalır mahşere.

Rüyamda bir huzur kapladı canı,
Gördüm tarla satan o pak insanı.
İçim ferah artık, davam ak yerde,
Hakkımız zayi olmaz o mahkemede