MAHŞERE KALAN YARA...
Geçmiyor, her geçen gün hep kanatıyor bu yara.
Hasretin düştü gönlüme, geceler oldu kara.
Bir an unutsan bile kalıyor hep kursağında.
Söyleyemediğin ne varsa donar dudağında.
Boğazında düğümlenen her cümlen ayrı sızı.
Yazdığın her bir satırda kalır hasretin izi.
Unutmaya çabaladıkça boş yere yanarsın.
Meğer unutmak dedikçe için için kanarsın.
Eski günler kirli bir film şeridi gibi akar.
An ve an önünde durur, yüreğini hep yakar.
Bazen gülerken ağlarsın, bakarsın uzaklara.
Hıçkıra hıçkıra düşersin sessiz sokaklara.
Hayat vurur, acısı yüreğinde yara açar.
Baktığın her fotoğraf gönlüne bir acı saçar.
Unutamıyorum sevdiğim, unutamıyorum.
Ne yapsam bu gönlümü sensiz avutamıyorum.
Hiç sevmesen de bu sensizlik sanki bir Kerbelâ.
Yokluğun çöker içime, dinmez artık bu belâ.
Ateş olduğunu bildim, yine yanında kaldım.
Pervane oldum sana, gözündeki hüzne daldım.
Yanıp kül oldum sonunda, kalmadı bende derman.
Bir sana yar olamadım, bulamadım bir liman.
Şimdi ezik geceler, umutsuz şafaklar yine.
Kahrolası güneş doğmaz, çöker gecem derine.
Korku dolu kalp atışları gecede çoğalır.
Yorgun gözler baktıkça mazide takılı kalır.
Özledim Gül'üm, geceler tek şahidimdir sana.
Kavuşamazsak da mahşere kalacak bu yara.
Kayıt Tarihi : 7.09.2026 04:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı ayrılıklar zamanla geçmiyor. İnsan unuttuğunu sanıyor ama bir fotoğraf, yarım kalmış bir cümle ya da sessiz bir gece her şeyi yeniden hatırlatıyor. “Mahşere Kalan Yara”, sevdiğine kavuşamamanın, sevilmediğini bilmenin ve buna rağmen içinden söküp atamamanın şiiri. Unutmaya çalıştıkça büyüyen bir hasretin, gecelere emanet edilen özlemin ve artık bu dünyada kapanmayacağı düşünülen bir yaranın hikâyesi. Bazen insan sevdiğine yar olamaz. Geriye söylenemeyen sözler, yorgun gözler ve belki de mahşere kalan bir kavuşma kalır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!