Mahşer-i Üsküdar Şiiri - Müge Durmazer

Ey Üsküdar!
Ey kalbimin en gür sesinin yankılandığı diyâr!
Ey Valide-i Cedid'den arşa yükselen Muhammedî duygular!
Ey beni muammaya mahkûm eden yâr!

Bir Acemkürdî faslı eşliğinde,
Eşk-riz aşkımızı kaydeden seyir defterinde;
Gönlüme düşürdüğün gül yapraklarını bulmuşlar, kurumuş.
Beni bî-kes bıraktığın yazılı imiş.
Kuruyan göz pınarlarıma yeni bir cemre düşmüş;
Haber vermek için sana,
Seferber olmuş telli turna.

İtibar etmemişsin bile...
Bırakıp gittin beni dert ile.
Buldum dermanı sûfî-meşrep ile.

Divane olma şimdi,
Geçme semtimizin sokaklarından imdi!
Yok olma sırası sende,
Zira ben öldüm sende.

Dert midir yâr?
Deva mıdır yar?

Sevdim; bir adım öne çıktım,
Uçurumdan atladım.
Kemiklerim bin parçaya bölündü,
Kimse cenaze namazımı kılmadı.
Semtimize uğrayan herkes, sende yaşadığımı bilirdi.

Şimdi ikimiz de öldük:
Sen bende,
Ben sende.

Yaşamayalım artık hiçbir yerde,
Bizim meşrebimiz bu hayata münasip değil.
Anlatılan aşk efsaneleri tedâvülden kalkmalı,
Hiçbiri hakikat değil.

Biraz olmayan dünyamıza dönmeli.
Tek hakikat Hafız;
Allah'tan geldik, O'na döneceğiz.
Allah için atacak kalbimiz,
Allah'a olacak aşk ile muhabbetimiz.