Mahkeme Şiiri - Erdem Tahsin

Erdem Tahsin
6

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Mahkeme

Biliyorum;
Nedir acı ve kederden başka hakkettiğim?
Dünyanın en aptalı olmanın bedeli çok da hafif ödenmemeli.
Hayır, aslında en ağırından olmalı cezam.

Yıllar oldu kendim için kurduğum mahkeme sonuçlanalı.
Ne bir şahit çağırdım, ne avukat tuttum, ne de bir savunma hazrladım.
İlk celsede suçlu buldum kendimi.
Hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygun değildi,
Gerekçeli kararı da açıkladım hiç bekletmeden.
Ömür boyu sensizliğe mahkum ettim kendimi.
Temyiz yoluna da kapattım kararı.
İşlediğim suçun cezası büyük olmalıydı.
Pişmanlığını hergün, her hücremde hissetmeliydim.
Gözlerimi her kapatmamda gözümde canlanan hayalin
Kalbimi göğsümden çıkartırcasına boğmalıydı beni.
Sensizlik suçunu işlememin cezası,
Sensizliğe mahkum olmaktı.

Saçlarını okşayamamak ne demek bilir misin sen?
Peki ya gözlerine bakamamak?
Ellerine dokunamamak?
Sesini duyamamak?
Nefesini hissedememek ne demek hayal edebilir misin?
Kendimi nasıl da gaddarca cezalandırdım, anlayabilir misin?
Kendimi yaşarken ölmeye mahkum ettiğimi düşünebilir misin?

Her anını anılara mahkum geçiren bir deliyim şimdi.
Cezaevi değil, tımarhane olmalı yerim.
Tüm gerçeklik benden uzakta gerçekleşiyor.
Zaman benim dışımda akıyor şimdi.
Bir piyano sesinde tüm sesler,
Bir gülücükte ilkbahar,
Bir gözyaşında okyanus,
Bir bakışta ışık,
Ve tek bir anda hapsoldu benliğim.

Ne de ağır cezaymış halbuki!
Peki ben şikayetimden vaz geçsem, sen de geçer miydin?
Af kapsamına benim aptallığımı da ekler miydin?
Bir gülüşün mutluluktan ödürmeye yeter,
Beni bir an olsun mutlu eder miydin?
İçimdeki kıyameti dindirmez miydin merhamet gösterip?
Hiç olmazsa cezamda indirime gidip, idama çevirmez miydin?

Bir eşya gibi kendimi sana sunsam şimdi?
Canın istediğinde alıp oynasan,
Sıkıldıkça odanın bir kenarına bıraksan,
Sen istediğinde gülsem, istediğinde ağlasam,
İstediğinde kırsan atsan,
İstediğinde yine hatırlasan?

Bütün yollarım sana çıkıyor, bütün kapılarım sana açılıyorken;
Gökyüzü gözlerinde,
Güneş saçlarında,
Ay teninde,
Dünyam ellerinde tutulmuşken;
Bana bir fotoğrafından başka hiç bir şey kalmamışsa,
Cezamı çekmiş sayılmaz mıyım en ağırından?

Özür dilerim bir tanem.
Sana kendimi hatırlatmak gibi affedilmez bir hata daha yaptım.
Merak etme saflığın,
Güzelliğin,
Mutluluğun,
Işığın ve umudun vücut bulduğu eşsiz varlık,
Bunun için de kendimi iyi hal indiriminden faydalanamamakla cezalandıracağım.
Ama seni, çektiğim acıları öğrenmekten mahrum bırakamazdım..

Gerçi bu senden habersiz sana yazdığım bininci itirafname.
Suçum bu kadar sabitken aleyhimde delil olsa ne yazar!
Hem cesaretimi toplayıp gönderemem nasılsa!
O kadar cesur olsam şu an bunları yazmak zorunda kalmazdım zaten.
Şu an kucağında uyuklardım,
Senli düşleri senin kollarında kurardım.
Senli rüyalardan senin sesinle sana uyanırdım.
Her yanım bu kadar senle doluyken sensiz ölmek zorunda kalmazdım.

Erdem Tahsin
Kayıt Tarihi : 2.4.2019 21:13:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!