Mahide Şiiri - Dila Asya

Bir defterin vardı mahide
ne de çok severdin yazmayı!
sayfalar dolardı terinle, mürekkebinle
güzide bir de hayal dünyan vardı mahide sahiden, ne kaldı o çocuksu heyecandan geriye?

Bir garip tokan vardı mahide
düşüncelerini toplardın onunla
ama onlar koparırdı tokanı arsızca
tel tel dökülürdü özgürlük mahide
sahiden, ne kalırdı senden geriye?

Bir demet hayalin vardı mahide
renk renkti, bakardın hepsine
ama kolay olacak demedi kimse
o yüzden kimse teselli etmedi mahide
sahiden, ne kaldı kuruyan çiçeklerinden geriye?

Bir naçizane yüreğin vardı mahide
duygular titreştirirdi kalbini bir arp misali kanatlarını kırdılar, sineni parçaladılar, ölmedin yine de
fazla hissedince bir kuyuya kapattılar seni mahide
sahiden, ne kalmasını beklediler sönmüş gün ışığından geriye?

Bir genç kız vardı mahide
kafese kapatılmış altın kuş misali
kalbini söküp gülmesini beklediler, nafile ondan hiçbir şey bırakmadılar geriye mahide sıradanlaşmış bir insan bıraktıklar senden geriye