Mahfî-i Hâl
Bir esmâsız cemâl uğradı gönül menziline,
Ne geldi denir, ne geçti — hâl arada mühürlü.
Zaman sandılar bu bekleyişi,
Hâlbuki bekleyen zaman değil, niyettir;
Ve niyet, saatte ölçülmez.
Sabrı giydim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta