Bir mabedi görüyorum, uzağımda.
Yolu yok ve çiçeklerle çevrili bir yalnızlık gibi.
Bakıyorum çevresine, gitmeyi deneyenler olmuş;
kırık dallar bırakmışlar arkalarında.
Mabedin doğası, yıkımlarını kapamaya çalışıyor;
tekrardan yeşillenmeye, dallarını onarmaya uğraşıyor.
Ulaşmaya çalışırken ben de çiçekleri mi ezmeliyim,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta