Liman Şiiri - Ahmet Ihsan Arac

Bir vakitler her yildizi kendime yon bilirdim
Her kayan yildizin ardindan bir omur dilerdim.
Gogsumde kac yangin sondü, kac kül savruldu,
Ben her sabah biraz daha kendimde dirildim

Nice liman gordum, nice gemi ugurladim,
Her gidenin ardindan hasretlere daldim
Kimi demir atti, kimi dalga dalga tukendi.
Gidenlerle uzuldum gelenlerle sevindim

Simdi saclarimda kiş, gozlerim de soluk
Bir yanimda eski bahar, bir yanimda yorgunluk.
Bahcemde esen ruzgari tanirim artik;
Her esiste biraz o, biraz bu, biraz yokluk.

Bir kadin gecer bazen, ruhumun icinden,
Bir koku duser ansizin eski bir mevsimden.
Zaman, pasli bir anahtar gibi doner kilidimde,
Acilan her kapi goctur, kapanan gonulden

Ne ilk sevdadir bekledigim, ne son vuslat,
Ne eski bir yemin, ne de yarim bir hayat.
Fener gibi yansa ah, gecemin kiyisinda;
Golgesi golgeme ahenk gelen latafet

Ey gonul, nice bahari maziye gomdun?
Kac defa öldün de kendini sag buldun?
Hangi yuzun ardinda kendini kaybettin?
Hangi ayrilikta biraz daha sen sen oldun?

Simdi bir omurluk dinginlik var ustumde,
Hos bir seda yankilaninca su gogsumde
Her yerimde gunesin yedi rengi belirir;
Ruzgarini bekleyen yanginlar zemininde

Ben artik bahar istemem, tez gecer bahar
Bir sonbahar ver bana, koklerime kadar. Yapraklarim dokulsun, govdem yerinde kalsin;
Yoklugun soguk, gulusunle isinsin kislar