Liman Şiiri - Halit Mustafa Arslan

Adın bir liman oldu içimde
Demir attım, gitmedim bir daha
Ne med çekti beni, ne cezir
Sen oldun durduğum yer

Gözlerinde fırtına öncesi sessizlik
Ben o sessizliğe çıktım yelken açıp
Kaybolmak korkutmadı hiç
Sende kaybolmak başkaydı

Ellerin bir kıyı, dokunamadığım
Hep orada, hep uzak
Sana yüzmeyi öğrendim
Sana varmayı değil

Aramızdaki su tuzlu değil
Söylenmemiş sözlerden
Her gece aynı dalga vurur içime
Sana hasret, sana yakın