Kalbim acıyor bu gece,
Sessizliğinde gecenin,
Arıyorum kendimi,
Sende, belki de sen sandıklarımda.
İsminle başlayan şiirler yazıyorum,
Söyleyemediklerimi anlatır mı diye.
Bazen bir kelime yeter,
Uzun uzun anlatmaya ne gerek?
Gözlerinden belli olur,
“Ben seni anladım” demek.
Ne çözüm ister insan,
Bir gün geçti, ardından bir gün daha
Dolaştım durdum senin yokluğunda.
Taşlarına bastığımız o dar yollar küsmüş bize,
Dolaştım gölgemi vura vura
Bizim arnavut kaldırımlı sokaklarda...
Gökten inmez hiçbir zafer tahtı,
Yalan masallara yatırma aklını.
Düş kurmak en kolayıdır gecenin,
Gündüz sorar insana faturasını.
Kimse bilmez içindeki fırtınayı,
Korkuyorum kırmaktan, kırılmaktan,
Üzmekten, üzülmekten.
Ama en kötüsü,
Karşılık bulamamaktan.
Duygularım öyle saf, öyle temiz ki,
Seni gördüğümde,
Ayıramadım gözlerinden, gözlerimi
Yeşille mavinin birleştiği, doğa harikası
Sahil kenarlarında buldum kendimi
Hele sesin de var ya,
Seni ilk gördüğüm o büyülü anda
Ayıramadım gözlerimi, kaldım karşında
Yeşille mavinin birleştiği o yerde
Bir doğa harikası sahil kenarında
Buldum kendimi birden senin yanında
Yılların ötesinden çıkıp geldin,
Unutuldu sanılan bir zaman gibi.
Arada başkaları geçti hayatımdan,
Hiçbiri dolduramadı o boşluğu,
Hiçbiri veremedi sende bulduğum huzuru.
Öğrendim ki sen de bir başına kalmışsın,
Ve bir de boşvermişliklerim var benim,
Yorulup da kenara çekildiğim anlar.
Ne savaşa gücümün kaldığı,
Ne de teslim olmaya razı geldiğim zamanlar.
İncinmemek için ardına saklandığım bir kalkan,
"Aman, ne olursa olsun" deyip geçtiğim...
Görmediğimi sanma
Sırtındaki o ağır yüklerini…
Sesinin sustuğu yerde
Duyuyorum nefesini.
Bazen sadece durmak gerekir;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!