Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

ZAMAN

Söndürdükçe
Yandığını ne bileyim
İçimdeki ateşin.
Ne bileyim

ZAMAN VE SEVDA
Kör,
Sağır ve dilsiz taklidi yapıyordu zaman.
Bilerek ve bildiğini gizleyerek
Tomurcukları güle çeviriyordu içimizde.
Haindi,

KALBİM

Veda ederken
Almayı unuttuğum
Bir şey kaldı sende.
Döve, söve ver de

ZEMHERİDE BAHAR

Zemherisi olurmuş ömrün
Bir de baharı.
Bir de
Zemheride yaşatırmış iblis

ZERRE

Bunun yüzü sana benziyor
Onun dudakları
Şunun bakışı
Bunun yürüyüşü.

ZİHİN KİRLENMESİ

Sevemedim otel odalarının sahte sıcaklığını
Tiril tiril yataklarında
Bulanık zihinler
Kirli bedenler

ŞAİR ZİHNİ

Bir şairdi
Bir akşamüstü
Bir çift dizeyle
Dünyamı kasıp kavuran.

ZİHNİ AFGANN'IN

Önüme kor koyup
Çıplak elle al dediler
Zehir verip ye bunu
Bak işte bu bal dediler

ZIKKIM

Helal etmiyorum sana
Üzerinde varsa hakkım.
Her zerresi olsun ama
Zehir ile zıkkım.

ZİYAFET

Mutluluk,
Tozu dumana katmış
Bizi terk ediyor.
Şimdi ben,