Leo Şiiri - Tahsin Özmen

Güneş, o gün batmayı unuttu,
Akşam, kapıda bekleyen bir yolcu gibi
Ufukta sessizce durdu.
Deniz, mevsimin kendisine söylediği yalanı
Dalgaların altında sakladı.

Bir köpek geçti ömrümün kıyısından,
Adı Leo, kaderi biraz yamalı.
Benden daha çok inanıyordu hayata.
Ben her şeyin sonunu düşünürken,
O her başlangıca kuyruğunu sallıyordu.

Bir insanın içinde kaç mevsim yaşar,
Bunu hangi takvim bilebilir?
Kimi temmuzda üşür de belli etmez,
Kimi ekimde soyunur kışından,
Kimi ömrü boyunca baharı bekler.

Leo denize girdi.
Ben kıyıda kaldım.
O suyun soğuğunu göze aldı,
Ben soğuk ihtimalini bile
Düşüncelerime giydirdim.

Ah, insan olmak ne tuhaf şey!
Yaşanmamış acıların yasını tutarız,
Henüz gelmemiş kışlara odun taşırız.
Kapanmamış kapılara kilit vurur,
Çalınmamış zillere cevap hazırlarız.
Oysa hayat, sımsıkı tutulan bir hazine değil,
Avcumuzdan kayıp giden kum taneleridir.

Sonra bir kız geçti,
Bisikletinde rüzgâr, eteğinde gençlik.
Bir anlık hoyratlık yırttı kumaşı.
Gülüşümüz mü kaçışımız mıydı bilmem,
İkimiz de uzaklaştık dünyadan.

Ama ben orada kaldım biraz,
Bir eteğin yırtığında değil,
Hayatın incecik dikişlerinde...

Çünkü bazen bir yanlışlık açar
Yıllardır kapalı tuttuğumuz pencereyi.
Bazen bir utanç, bir kahkaha, bir kaçış
Hatırlatır insana unuttuğu her şeyi.

Hayat, kusursuz yaşanan bir hikâye değil,
Dikiş yerlerinden ışık sızdıran bir kumaştır.

Ve belki yaşlanmak,
Çiçeklerin artık açmaması değildir.
Hangi mevsimde açarsa açsın
Bir çiçeğe şaşırmayı unutmak,
Asıl kıştır insanın içinde.

Leo çoktan gitmişti.
Deniz eski sesine dönmüştü.
Ben yürüdüm, güneş hâlâ oradaydı.

O gün anladım;
Bazı günler mevsimi değiştirmez,
İnsanın içindeki takvimi değiştirir.

Ve bazı çiçekler vardır,
Ne baharı bekler ne de izin ister,
Ömrün en yanlış zamanında açar,
İnsana hâlâ yaşadığını söyler, unuttuğu kalbini geri verir.

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank,2018.