Leke Şiiri - Kasım Kobakçı

Sürülen lekeden kalmadı duvarda en ufak iz,
Sokakta ruhsuzca yürüyen insanlar ve hepsi biz,
Gözlerden silinen umuttan doğuyor derin dehliz,
Zihninde kanayan düşünce boğucu siyah deniz.
*
Sessizce çürüyor köşede kirli ve garip adam,
Hiç kimse bilmedi nasıl son buldu bu asi akşam.
*
Cebinde biriken irini saklarken o sızan kan,
Öksürük artarken uyuşmuş bedeni sıkıp boğan,
Loş oda içinde kaybolmuş gerçekler büyük yalan,
Şiddetli ağırlık çöktükçe tükenmiş içilen an.
*
Aynada yüzüne bakarken yabancı duran adam,
Boşluğa düşüyor usulca anlamsız solan yaşam.
*
Kartondan kutuya dönüşmüş kafası ne kadar dar,
Zihnini eziyor akılda biriken soğuk duvar,
Alkolle sanatı bir araya getiren sanrı var,
Uçsuz bucaksız yatakta sızlayan o yarayı sar.
*
Çöplükte kendini arayan kirli ve mahzun adam,
Gündüzler ağarıp giderken üstüne çöker akşam.
*
Sol elin içinde uyuşuk bir acı bulunur gel,
Pantolon cebine girerken titreyen o zayıf el,
Eskiden bunlara şaşırmaz akıp da giderdi sel,
Şimdi ise her şey ağır bir yük olur öder bedel.
*
Görünmez iplerle bağlanmış kirli ve yorgun adam,
Umudun üstünü örtüyor zehirli soğuk akşam.
*
Gözünde biriken ağırlık sızlıyor yavaş yavaş,
Zihninde kopan fırtınada eder derin bir savaş,
Yüzünde beliren çökkünlük gözlerden akıtır yaş,
Uzanıp yattığı odada yastığı sanki bir taş.
*
Geçmişte bırakmış ruhunu kirli ve bitkin adam,
İçinde büyüyen dehşeti gizliyor inen akşam.
*
Avuçta sızlayan irinler anlatır derin keder,
Karanlık odada bakarken eriyip bitti meğer,
Düşünmek ona bir işkence ruhundan canı biçer,
Bir sarhoş haliyle kendini bilmezce yere serer.
*
Küllerden doğamaz yeniden kirli ve kırgın adam,
Son demi içerken şişeden ağlar karanlık akşam.
*
Kafası değil de yalnızca bir karton kutu durur,
Çöktükçe bedeni yerine acımasızca vurur,
Bu büyük loş odanın içinde sönüyor bütün nur,
Uçsuz bucaksız yatakta sızlayan o derin çukur.
*
Her günü unutup sızmış bu kirli, zavallı adam,
Silindi zaman akıp gitti karanlık ve kör akşam.