Lavanta Buğusu Şiiri - Yılmaz Tizgöl

Issızlığın ortasında.
Bir vaha, bir nefes,
bir duru su.
Gözleri ömre değer.
Dudakları gül kurusu.
Hüzne bulanmış bakışlar.
Sevdaya dolanmış susuşlar.
Hele o gamzeleri.
Lavanta kokusu.

Kapatma gözlerini.
Gözlerindeki hüzün çok özel.
Asma gül yüzünü,
yüzün aydan daha güzel.

Duyuyorum sessiz... çığlıklarını.
Gözyaşı olmaksızın ağlamalarını.
Hiç gerçekleşmemiş bir hayalin savruluşu
Buruk bir aşkın sahte avuntusu.

Söyle, hangi çiçek dağıtır gözlerindeki efkârı?
Hangi şiir dindirir yüreğindeki sızıları?
Sen ıssız göllerin nazlı kuğusu.
Öpsem gözlerinden silinir mi buğusu?
Çok uzaklardasın, biliyorum.
Ama...
Kabuk bağlamış yaralarından...
öpüyorum.

YILMAZ TİZGÖL
MOSKOVA
24.07.2021