Larmina Şiiri - Kübranur Özaydın

Bana göğü yıldızlarına dar ülkelere dair sorular soruyorsun
Oysa ben fakir göklerin altında büyüyen bir kadınım
Sana yıldızlardan bahsedemem
Mavi bir gökten ,gün doğumundan
Ben hep gurubuna denk geldim güneşin
Zeytin ağaçlarının gölgesinde yüz yıllık esaretim
Annem şehit,babam şehit ve toprağın altında evim
Küçük bir çocukken bile ninnilerle büyümedim
Şehrimin her yerinde
Özgürlük türkülerim,özgürlük türkülerim,özgürlük türkülerim

Sen...Sen bana,tuhaftır ki
Düşmanlarımızdan soruyorsun,
Sayıca çok gördüğün düşmanlarımızdan
Bizse Talut'un rabbinden emir aldığımız günden beri
Şehadetle can buluruz girdiğimiz her kavgadan

Sen azizim
Sen tutturmuş yıldızlar diyorsun
Yalvarırım sorma bir daha sönmeye yüz tutmuş yıldızlardan
Selamlar getirdim
Selamlar getirdim sana Şira'nın Rabb'inden
Bir yemin var
Kutlu bir yemin sana burçlarla dolu gökten

Ha soracaksan eğer,illa soracaksan
Korkak ülkelerin korkak adamlarını sor mesela
Ürkek çığlıkların,titreyen yumrukların sahiplerinden
Duyulmayacak kadar bağıran
Ve sesini ancak izin verildiği kadar yükseltebilen

Oysa bilmiyorsundur sen
Ölüsü bile gülümseyen adamlarımız var bizim
Ölürken bile gülümseyen adamlarımız
Öyle ya
Bir direnişçinin asil tebessümünü nakış nakış işlemişken dudaklarımıza
Hangi kavga delice gülümsememize engel olabilir
Çalsalar da yıldızlarını,ki yaralamaz beni bu
Söyle hangi karanlık mehtabı durdurabilir
Ruhlarımızı böylesine kabzeylemişken gök Mezarlıklar hangi ölüyü ölümle korkutabilir

Sen bana hala...
Hala yenilgilerimizden soruyorsun Kayıplarımızdan...
Bense müjdeler getiriyorum kapına
Müjdeler getiriyorum
Şehadetiyle cehennemi çıldırtacak dostlarımızdan
Rengini matemimden alan güllere yemin olsun ki
Güneşin kızıllığı sönmeden bizler bittik demeyeceğiz
Bir yudum su için bin kerbela yaşasak da
Her ölümümüzün üzerine bir yudum kevser içeceğiz