Tozlanmış yalnızlıkların sayfalarında ürkek adımlarla gezerken
Durup, aynı göğe baktık.
Tüm sıfatlarını soydum üzerinden senin,
Güneşin gülüşünde
Ayın gümüşünde
Yağmurun düşünde
Gecenin tül gibi sessizliğinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta