Lakerda’da Sen Şiiri - Can Elıf

Rüzgâra karşı durmadım artık,
Geçip gitsin diye bekliyorum.
Kırılan dalların sesi yok,
Çünkü duyan kalmadı.
Toprak soğuk.
Orman suskun.
Zaman ağır.
Masada bir kadeh rakı var,
Ne şerefine içildi,
Ne de unutmak için.
Bekledikçe eksiliyor insan.
İçtikçe değil—
Yaşadıkça.
Ve o ses…
Uzaktan geliyordu,
Benim senden yansımam,
Sustukça dudaklarda iz,
Lakerda’da demlendi yüreğin,