Lakate Şiiri - Senkal Kasap

Çocukluğum, Arta kalan bir ses uzaklarda...
Öyle özgür, öyle çaresiz...
Ağzında yamalı bir türküyle,
hala dolanır o bahçelerde...
Yollara düşürdügüm çocukluğum!
Ses verme, çare ol...
Lakate; arta kalan...
Bir üzüm, bir incir, bir insan, bir ev...
Her şey eksik, kalmamış hiç...
Geride kalan her şey,
biraz artıklaşmış, arta kalmamış...
Ardımızda bıraktığımız sokaklar,
bahçeler, evler...
İçimizde ki çocukla sokakta ki yabancı tanıştığından beri,
geride kalan her şey,
sanki biraz artıklaşmış... Arta kalamamış...