Lafügüzaf Şiiri - Mevlüt Bektaş

Gideni boldur, bu şehrin.
Kalanlarının, yanında.
Mevsimi hep göç, vakti.
Beklemez sonbaharı.

Uykusuz, satır arası hayatlar.
Roman yazarken zamanlar.
Sokaklarda, seyyar sevdalar.
Boşlukların dünyasında,

Rüzgârı soğuk, gecesi uzun.
Derdi çok, dermanı yok.
Sigara dumanında akşamlar.
Efkâr sarar duvarlar.
Yandıkça yanar, sönmek bilmez kahırlar.

Yaşamak dediğin üç beş gün.
O da kendince.
Gülüp geçer, bakar halince.
Kederi, yalınız çekilir.
Ara sıra, kendinden gidilir.
Resimler değişir, yollar değişir.
Bulutlar geçer, ruhun değişir.
Yaşamaya çalışırsın her şeye inat.
Yaşamak dediğin zaten böyle bir şeydir.
Gerisi lafügüzaf…Mevlüt BEKTAŞ