Labirent Şiiri - Muzaffer Karabulut 2

Kural ve kuralsızlık,
Mutluluk ve mutsuzluk....
Zamanın ötesinde olan bu kavramlar insanın var oluşuyla birlikte varlar .
Boyut değiştirmediler,
Anlamlarındanda asla şey kaybetmediler.
İnsanın kendi iradesiyle ;istediği kalıba bürünmeye başlamasıyla,algılamalarda farklılıklar arz etti.
Maskeler yüzlerden eksik olmadı.
Farklı kişilikler benliğimize hükmetmeye başladı.
Aynada gördüğümüz ben, kendimiz değildik.
Hepimizin farklı yüzleri ve maskeleri oluştu.
Makyajla dolaşmaya başladık.
Aslında değişim kendimizdeydi.
Kurtuluş bulmamız için kendimize yeni yollar aradık.
Aradığımız yollarda ne yazık ki istismarların olduğunu geçte olsa anladık
İnanış tarzlarındaki farklılıklarla, yorumlamalarla düşüncemizi allak bullak ettiler.
Tanrı ile aramıza girdiler.
Kutsallığı kirlettiler.
Düşünen insan:
Nasıl olurda insan kendisinden fikirce düşük olan insanların kendisini idare etmesine, yönetmesine izin verir.
Ve de hala birşeyin tarafı olmakta ısrarcı olur,militanca davranır.
Düşüncede aynı eksendeki çeşitlilik kaos yaratmazda ne yapar.
Aynı düşüncenin birbirinden üstünlükleri, farklılıkları nedirki bizi kendisine çeker,cezbeder.
Aynı düşüncenin farklı yüzleri; onları savunanlara acaba ne gibi rant getiriyor,onlara ne gibi üstünlük sağlıyorda
onlar temsilcileri oluyor.
Aynı şeyi düşünüyorlarsa;
Peki neden bu bölünmeler ve parçalanmalar.
Kaosun nedeni bölünmeler, çeşitlenmeler değilmi.
Tarihin seyri içinde: bölüp ve paçalamanın bir strateji olduğunu hala anlamadıkmı.
Yeter artık
Uyanmanın zamanı gelmedi mi.