L'appel du vide Şiiri - Berat Atalay

Seveceksen eğer bir gülü o da seni sevip sarmalı
soğuk bir kış gecesinde yalnız kalacaksan eğer
gitmeye baş koyduğun yolun bir dönüşü olmalı
seçimlerine bir ceza senleyse keder
yolunun ardında, gölgelerin arasında biri durmalı

Kapılar kapanmış ne çare
kalbimin üzerinde oluşan tek bir yüz
rüzgar sarsıyor sigara dumanını, soluyor ensende
tıpkı zihnimdeki mazi gibi kapkara bir güz
çizmez üstünü tekrar kalem, tutmaz mürekkep çıkıp gelsen de

İkimize bir mezar kazdım,ölüm sebebime ise seni
gençliğimizin en kritik döneminde tekrar yabancılaştık
aşk bahçemde karanlık ve kasvet aldı papatyalarının yerini
küçük koca dünyada kim bilebilir bir bakarsın karşılaştık,
gidene dur diyemem bırakırım sana siyah güllerimi

Bencillikten çok belki de düşünceliydi sözlerin
olur mu hiç mutlu dünya, kelimeler kasvetsiz?
renkleri solmuş gözler, sensiz dünya nasıl yetişir mi tahminlerin?
gönlünce yaşa,çocuklaş başkasıyla ben yine seni severim sebepsiz
dipsizleşen duygu kuyusunda,çıkıp gelirsen eğer ulaşır mı bana köklerin?