Rüzgar eser, bulutlar savrulur;
Kuru yaprak, suya düşer...
Yüreğime,ayrılığın ağırlığı demirler...
Sesim, kâfi gelmez ses vermeye;
'Kuyunun en dibindeyim' demeye...
Bilmez, gidenler 'onlardan' eksildiğimi...
Görmez kalanlar, dara'dan düştüğümü...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




anlaşılmamak varya o daha bir koyuyor adama. sevgiyle kal.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta