Soğuk demir kapılar,
Boyası yerinden atmış duvarlar,
Otuz tane ranza, o kadarda nefes.
Suçunu kabullenenmi dersin ? kabullenmeyenmi ?
Onca insanın, uyurken çıkardığı seslermi yoksa ?
Çıkacağım umudu olanımı, hiç ama hiç umudu olmayanımı ?
Bakmayın hayat çok yorucu dediğimize
hayatımızda olanlar yoruyor bizi
bizlerde sadece hayatı suçluyoruz...
Bir hevesti bizimkisi,
Kırmazdık birbirimizi.
Heves bitti, aşk geldi,
Çok severdik, ben onu, o beni.
Sonradan o çok değişti,
Heyecan bastırır bir anda...
Derin nefes alırsın en içten,
Gülümseyi verirsin istemeden.
Elin ayağın takılır birbirine,
Utanı verirsin en derinden.
Göz göze geldiğinde,
Korkmuyorum artık Kaybetmekten,
Korkulmayacağını sen öğrettin bana.
Çok teşekkür ederim,
Gidebilirsin artık istersen.
Belliki bunu istiyordun sen zaten.
Herkese kötü gözle bakmaktan vazgeçse şu insanlar,
ne güzel insanlarla karşılaşacaklar bilmiyorlar.
Karşıma çıkan her kimse, neden bu kadar bencil ?
Bazen soruyorum kendime, bende bencilmiyim ?
Sonra; düşünüyorum, düşünüyorum ve diyorum ki
Bencil olsam, neden kırılan en çok ben oluyorum ?
Sonra yine düşünüyorum,
Mutluluk bencilliktir belki,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!