Sonunda
Sevgiyi gömdüm bir akşamüstü
Hem de herkesin bildiği bir yere
Toprağın arasına
Üstünü de güzelce kapattım
Ama sonra
Özledim onu
Eşeleyip açtım orayı
Ama bulamadım yeniden
Oysaki emindim yerinden
Derken
Bir kuş kondu aynı yere
İyice baktım yüzüne
İncecik çizgilerini saydım
Beş ya da altı aylıktı bu dünyadan
Neredeyse ben kadardı
Her gün bekledim aynı yerde
Yaşlandı zamanla
Düştü ayaklarımın önüne
Onu da gömdüm bir akşamüstü
Hem de herkesin bildiği bir yere
Ama sonra onu da özledim
Eşeleyip açtım orayı
Ama bulamadım yeniden
Oysaki emindim yerinden
Derken
Birkaç kuş kondu aynı yere
İyice baktım yüzlerine
İncecik çizgilerini saydım onlarcasının
Onlarcası daha çoğaldılar etrafımda
Düştüm ayaklarının önüne
Gömdüler beni bir akşamüstü
Hem de herkesin bildiği bir yere
Ama sonra
Özlediler beni
Eşeleyip açtılar burayı
Ama bulamadılar yeniden
Oysaki eminlerdi yerimden
Derken
Kondum yanlarına
İncecik çizgilerimi saydılar yüzümdeki
Beş altı aylıktım bu dünyadan
Neredeyse onlar kadardım
Kayıt Tarihi : 11.7.2023 13:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir gün Ayvalık'taki yazlıkta bahçede bir bestem üzerinde çalışırken, Üstümdeki yıllanmış zeytin ağacından önüme pat diye bir şey düştü. Korkudan geri sıçradım. Bir serçeydi. Küçücük bir şey işte. Biraz kımıldadı ve durdu. Gözlerine baktım. Tam anlamıyla içim kıyıldı. Artık sadece fiziksel bir şeydi. Sesi yoktu, kanatlarının o hoş pıtırtısı yoktu. Yani içindeki ruh onu terk etmişti. Normal bir döngünün sonuna denk gelmiştim. Onu yerde izlerken hayal gücüm onlarcasının bu döngüyle toprağa karışacağına dair senaryolar üretti. Ama sonrasında kendimi de daldaki bir kuş ile özdeşleştirdim. Aynı döngüde ben de vardım. Sadece ömrümüzün süreleri farklıydı, ya da hiç farkı yoktu. Sonra dedim ki; şimdi kedi filan gelir gömsem mi acaba. Öyle de yaptım. Üzerine de sağlam bir saksı oturttum. Sonra bir kalem buldum ve yukarıdakini yazdım.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!