Kurşun Şiiri - Serhat Gazi

Sessizce çekip gittin…
Ne bir veda verdin,
ne de son kez el salladın.
Sensiz geçen her gün
aldığım nefese ağır geliyor.
Yokluğun çökmüş üzerime,
zaman bile sen gittin gideli
yerinde sayıyor.
Biz seninle bu yolda
ne fırtınalar aştık…
Aynı ekmeği böldük,
aynı düşe tutunduk.
Düştüğümüzde birbirimizi kaldırdık,
yorulduğumuzda omuz omuza dayandık.
Meğer kader dedikleri
bazen en acımasız yerden vururmuş.
Biz bunca yolu birlikte aşmışken,
hayatın bize sakladığı
en son cümle bir kurşunmuş.
Bir kurşun susturdu seni…
Ama bizim yarım kalan hikâyemizi susturamadı.
Zamansız gittin be dostum…
Bir anda karardı gökyüzüm.
Sokaklar sessiz,
şehir yabancı şimdi.
Oysa daha anlatacak
ne çok şeyimiz vardı.
Yarım kalan sohbetlerimiz,
sonraya bıraktığımız sözlerimiz,
birlikte güleceğimiz
daha nice günler vardı.
Hepsi kaldı geride…
Senin sesin sustu,
ama kulağımda hâlâ
eski bir dostluğun yankısı var.
Sırtımızı dayadığımız dağlar
devrildi sanki.
Meğer insanın en büyük dayanağı
duvarlar değilmiş;
yanında duran bir dostmuş.
Sonra o kurşun geldi…
Bir can aldı,
ama geride kalanların
yüreğine binlerce yara bıraktı.
Şimdi adını anınca
boğazım düğümleniyor.
Bir fotoğrafına bakınca
zaman geri dönüyor.
Ve ben hâlâ inanamıyorum
senin bu dünyada olmadığını…
Bazen bir dost ölmezmiş;
sadece görünmez olurmuş.
Bir şarkının içinde,
eski bir sokakta,
yarım kalmış bir sohbette
yeniden çıkarmış karşına.
Sen de öyle kaldın bende…
Ne o kurşun
seni benden tamamen alabildi,
ne de ölüm
dostluğumuzu bitirebildi.
Sen gittin dostum…
Bizim hikâyemiz yarım kaldı.
Ama bil ki
senden geriye kalan ne varsa
kalbimin en sessiz yerinde saklı.
Adın aramızda,
hatıran aramızda,
yarım kalan sözlerin aramızda…
Ve o kurşunun susturduğu sesin
ömür boyu içimde yankılanacak.
Çünkü bazı dostlar ölmez…
Bir kurşunla hayattan kopar,
ama hatıradan
asla.