Kuralsız Waltz Şiiri - Yusuf Can Kırboğa

şimdilerde başka bir tenin
alışkanlığı üzerindesin
bunu bilmek
can yakmıyor
asıl can yakan
alışkanlık kelimesi…
yeri çok çabuk doluyor

adımı ağzında tutmuyorsun
artık, biliyorum
bazı isimler
söylendikçe eskir
bazılarıysa
bahsedilmediğinde

masada kalan bardak
sen gittikten sonra da
orada öylece durdu
bilahare soğudu
dokunamadım
çünkü bazı eşyalar
vedayı senden iyi beceriyordu

zaman…
yıllandıkça güzelleşmedi
sadece
yer değiştirdi
aynı acı
başka saatlerde
çalmaya başladı zihnimde

kalbin…
başka bir bedenin
buna alışmak zor
benim hislerim gezinirken
kime ait olduklarını bilmeden
taşındılar bir sandalyeden ötekine

yetim demiyorum artık
o kelime fazla temiz
fazla korunaklı
hislerim
sahipsiz
ve bu daha doğru
yolun içinde vuslat saklı

göz altların…
aynı yerden çöken bir akşam
ne zaman baksam
geceyi bile yoran bir renk
orada
hiç uyumamış bir şey
bunu cevaplar sorarsan
yarım kalanlara

bazı geceler
cesaretim uykuya yenilmiyor
sadece
aynı kapıyı
bir daha çalmamaya karar veriyor

sesler var zihnimde
mütemadiyen
ısrarla
karayel sanmıştım
meğer
yanlış kapıdan giren
bir geç kalmışlık görünen

okyanusları çıkardım
gözlerinden
fazla büyüktüler
acımı taşımazlarken
yerine
dar bir koridor bıraktım
adımlarım yankı yapsın diye

şimdi yürürken
seni duymuyorum
daha kötüsü
kendimi duyuyorum

kuralsız bir yaşam bu
saymayı bıraktığım
gereğinden az
dönmeyi unuttuğum
bir hadiseydi waltz

ve sonunda anlıyorum:
sen değil
o zaman olamadığım hâlim
taşınıyor içimde
kokun çığlık atar
duygu yüküyle suçlanır
koridorlarımda ise hâlâ adın
yankılanır