Kumrucuk Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

KUMRU

Temmuz sabahı, sessizlik içinde
bir şadırvan sesi…
Bir de sessizliğin sesi.

Derken:
“Gugucuk…”
Bir ses, aldı götürdü beni
çocukluğumun Demirci bahçelerine.

Neşeli değil, vakur;
sanki gönlüme su veren
küçük bir dua.

Ey kumru!
Masum kanatlarına
bir sapan değmesin.
Sen, bu sessizliğin zarif misafirisin.

Kahvem soğurken
son kez seslendin:
“Gugucuk…”
Uçup gittin.

Sesin kaldı içimde,
çocukluğum kadar eski.