Kül Ve Kanat Şiiri - Can Elıf

Ruhum bir sönmek bilmeyen duman,
Senin kalbinin taş duvarlarına çarpıp savrulan.
Seyyahım ben, labirentlerinde huzuru arayan,
Ama yollar ters teper kaderin gölgesinde.

Kalbim krize girse bile, ritim hep kayıp,
Seçim hakkım sessizlikte gömülü,
Sen konforun zırhında kalmışken,
Ben egonun gölgesinde eriyen bir mum.

Susuyorum; çünkü ritimsiz bir kalp,
Bir fırtınada tek başına ne yapabilir ki?
Yazıyorum, kelimelerim kanat,
Beni anlayan bir kalemin gölgesinde özgürleşiyor.