Kül ve Ayaz Şiiri - Musa Niyaz Erdem

​Şimdi sensizliğe nasıl alışayım sevgilim?
Öyle kolay mı canından vazgeçmek?
Kavruran bu ateş bile senden, sevgilim...
Üşüyordum, "iyi gelir" diye mi yaktın beni?

​Gidişinle her yanım keskin bir ayaz,
Söndürme bu ateşi, bırak kor kalsın.
Madem bu sevdanın sonu hüzünlü bir yaz,
Varsın yüreğim sende yansın, sende kalsın.

​Dudaklarımda ismin; artık kurumuş bir kuyu,
Sesin içimde paslı bir hançer gibi.
Ben bir enkazım şimdi, unutan uykuyu,
Yokluğun ruhumda dilsiz bir mahşer gibi