Kül Fırını Şiiri - Ayşe Soylu

Sabahın köründe kalkıyorum yine,
göğsümde bir çanak dolusu sessizlik,
süt yerine kan akıyor damarlarımdan.

Hayvan uyuyor yan odada,
nefesi küçük bir bıçak gibi
beni her solukta biraz daha kesiyor.

Ben bir fırınım,
içimde ekmek değil kül pişiyor.

Kapı çalıyor bazen,
içeri giren anne-babamın hayaletleri,
botlarıyla çiğniyor halıyı,
gülümsüyorlar, dişleri keskin,
“İyi kız” diyorlar,
ama sesleri cam kırığı.

Ölmek istiyorum,
ama ölmüyorum.
Her sabah yeniden doğuruyorum kendimi,
kırmızı, yapış yapış,
bağırarak.

Aynaya bakıyorum:
gözlerim iki koyu kuyu,
içlerinde bir kadın boğuluyor,
el sallıyor bana,
“Çıkar beni” diyor,
ama ellerim dolu,
ellerim hep dolu.