Çiçeklerle ve çıplak ayaklarımla sana yürüyorum
Üstüm başım şehitlik koksun diye beyazlar giyinmişim
Ne ayağıma batan çerçöpleri hissediyorum nede etrafımı
Gözlerimi kubbene dikmiş endamınla sarhoş oluyorum
Sana sadece gözlerimle dokunabiliyorum
Çünkü sen göz ağrımsın
Çünkü sen mescitlerin şahı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta