Köyüm Şiiri - Bülent Ersin Coşkun 2

Bir bir gezdim, her köşesini dört yanını
Köyüm, garip geldi bana, bir ahval olmuş
İzledim eski evlerin duvarlarını
Yıkılmış çoğu, Kaf dağına masal olmuş

Gözeleri fışkırmış, buz gibi içecek
Çayırlar yemyeşil canlanmış börtü böcek
Rengarenk, çeşit çeşit bin bir türlü çiçek
Her baharda Yaratanına tuval olmuş

Aradım yıkıklarda hatıralarımı
Sevilerek geçirdiğim anılarımı
Yine kanattım sarılmaz yaralarımı
Her şey acayip geldi, buruk bir hal olmuş

Ninemin evinin yıkığında oturdum
İçinde birkaç kırık küp parçası buldum
Gözüm yaşlarıyla, bir boşaldım bir doldum
Nehir olsan diriltmez, her şey zeval olmuş

Bunca zaman, burada yaşamadım sanki
Düşündükçe kayboluyor insanın aklı
Şu viranelerde ne hatıralar saklı
Esmiş yıllar üzerlerinden, misal olmuş

Köye birkaç kişi daha gelmiş gurbetten
Gözler dolu doluydu, bitmişler hasretten
Bizler daha çocuktuk buradan giderken
Tanıyamadım çoğunu, ak sakal olmuş

Seslendim, ev sahibi neredesin hancı
Her attığım adımımda tuttu bir sancı
Ne bostanda bostan kalmış, nede bostancı
Söğütleri çürümüş kupkuru dal olmuş

Emim diyerek bağırdım, cevap gelmedi
Dayım diyerek çağırdım, kimse dönmedi
Sanki ölen bir tek benim, onlar ölmedi
Duyduğum hasret acısı berkemal olmuş

Gezerek dolaştım sıra sıra her yeri
Hatırladım birer birer eski günleri
Allah'tan başka kim diriltir ölüleri
Geçmişim toz duman içinde, hayal olmuş

Zaman ne acımasızsın, nedir bu talan
Dünyada tek gerçek ölüm, gerisi yalan
Evlerin kapılarından hatıra kalan
Kapıya çakılı kalmış paslı nal olmuş

Anılar hasretsiz bırakır mı bizleri
Hani bağıra bağıra giden kağnı izleri
Nerde, yabayla savrulan tahıl tecleri
Harmanlarda kalan yırtık bir çuval olmuş

Görmedim sokakta sevenlerden birini
Ayağımla eştim bir odanın yerini
Oturdum, toprağa daldırdım ellerimi
Çobanlardan kalma kırık bir kaval olmuş

İnat ettim çiğnedim karşı yoncaları
Hiç rastlamadım bacadan bağıranları
Derede çimmek istedim, kestim suları
Beni izleyen dört karga bir kartal olmuş

Çöküp dizlerim üstüne, boynumu büktüm
Göz yaşından urgan yapıp ciğerim söktüm
Ellerim koynumda olduğum yere çöktüm
Hey gidi güzel insanlar, martaval olmuş

Bulamadım gençliğimi çocukluğumu
Dönerken oralarda bıraktım çoğumu
Hissedince sevenlerimin yokluğunu
Anladım ki hayat yük, insan hamal olmuş