Bu dünyada iki tane kör tanıyorum;
Biri beni görmeyen sen,
Diğeri de senden başkasını görmeyen ben...
Ben sana yâr olmaya çalıştıkça,
Sen bana yara oldun.
Bir daha kimseye değer verirmiyim? Bilmiyorum ama,
Bu saatten sonra kimseyi varlığımla rahatsız etmem;
Herkes tercihleriyle mutlu olsun!
Sen bana yăr değil,hep yara oldun.
Yüreğimi açtım, sense taş bastın;
Sanki banaydı senin tüm kastın.
Gönül sarayımı kökten tekmeledin, bastın;
Sen bana yâr değil, hep yara oldun.
Yıllar yılı çektim senin kahrını,
İçirdin sen bana aşkın zehrini.
Yıktın şu gönlümün koca şehrini;
Sen bana yâr değil, hep yara oldun.
Gidiyorum işte sessiz ve sessiz,
Bıraktın sen beni çaresiz, kimsesiz.
Aşkın deryasında kalmışım küreksiz;
Sen bana yâr değil, hep yara oldun.
Gözümden dökülen yaşlar sel oldu,
O canım dediğim şimdi el oldu.
Bize ne olduysa hep senden oldu;
Sen bana yâr değil, hep yara oldun.
Yollar ayrıldı bak, yönümüz başka;
Bir daha inanmam, kapılmam aşka.
Seni ilk gördüğüm o güne keşke...
Sen bana yâr değil, hep yara oldun.
Herkes tercihinin bedelini öder;
Kimi mutlu olur, kimi de heder.
Bana da düşen pay bu dertle keder;
Sen bana yâr değil, hep yara oldun.
Arkana bakmadan gittin ya öyle,
Ben sana ne yaptım, doğruyu söyle!
İnsan sevdiğine kıyar mı böyle?
Sen bana yâr değil, hep yara oldun.
Asil bir duruşla çekerim sineye,
Gerek yok feryada, siteme...
Sözüm kalmadı hiç artık kimseye;
Sen bana yâr değil, hep yara oldun.
Son mısra yazıldı, kapandı defter;
Bu sessiz gidişim ölümden beter.
Çektiğim çileler, dertlerim yeter;
Sen bana yâr değil, hep yara oldun
Kayıt Tarihi : 15.10.2026 00:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!