Korkuyorum Şiiri - Nihat Öztorun

Bakamıyorum o simsiyah gözlerine
İçim ürperiyor.
Sonu gelmeyen yollar gibi
omuzlarından dökülen kapkara saçlarına daldıkça

Gözlerim kararır, biliyorum.
Uçuruma terk edilmiş zavallı yolcuyum ben.
Elimden tut, ne olur!
Anla beni, korkuyorum.

Neden istedin bunu benden?
Bilmez misin ki her şey
Şaka ile başlar hayatta
Ama, yazık olur sonra o güzel gözlere
Fark edemezsin ağlayan, gülen insanları
Sağanak altında dökülen gözyaşımı, yağmur tanelerimi
Bilemezsin.

Bir gün nehirler gibi düşsem bile peşine,
Dağlardan kopan bir çığ,
elimde asa ile, Musa olsam çöllerde,
Ve her gelene sorsam,
Bulurum belki de ben dünyada yaşattığım kadını.

Yazık ki çok beklemiş,
Yağmur tanelerine hasret topraklar gibi
Sararmış olurum ben.

Gözlerin küçülmesin, anlarım güldüğünü.
Duyarım gönüllerde kopan ince telleri.
Sonra yine fırtına, merhametsiz rüzgarlar
Sürüyüp giden zaman:
Saçlarda bir iki ak...
Darmadağın olur hep kuruyan bahçelerde,
Senden hatıra kalan sararmış bir kaç yaprak.

Durdurmak mümkün olsa tüm geçen zamanları;
Dönülebilse heyhat, o en güzel günlere.
Mutlulukları bir bir uzayan yollar gibi çekebilsek
Yaşlı gözlerle, ruhumuzda kanayan hatıralar
Kıpkızıl güller açar.

İşte o zaman sen yavrum,
Belki de ülkeler ötesinde,
Yine taze bir çiçek, bin gül olursun
Fakat senin alemin başka.
Benim dünyam ne yazık apayrı dünya olur.
Anladın ya?

İşte ben düşündükçe bunları,
Hem senden kopuyor,
Hem de çok yavrum.
Çok korkuyorum...