Korku Şiiri - Müslüm Can Atılgan

Ölümden daha soguk bir gün
dışarıda amansız bir tufan
sanki bu kirli şehre inat
bembeyaz bir kar yagıyor.
ne yaktıgım sobam
nede içtiğim çaylar içimi ısıtıyor
bütün zıtlıklaar üstüste
herkesi üşüten kar tanesi
benim içimi ısıtıyor

Evde oturmak istemiyor CANım
kendimi sokaga atıyorum
dışarıda kar topu oynayan çocuklar
kolkola gezen sevdalılar var
yalnızlıgım üşütüyor beni
soguktan sararmış yüzüme
çarpan bir kar tanesi içimi yakıyor

biraz oturmak geçiyor aklımdan
sessiz ve sakin bir sokağın başında
ve suratıma çarpıp eriyen kar taneleri
karışıp gidiyor gözyaşlarıma
bu kadar sevenime ragmen
neden hala yalnızım diye soruyorum kendime
ve sorularım cevap bulamayınca
egilip yerden bir avuç kar alıyorum
ellerimde tuttuğum kar topuna bakıp
uzun uzun düşünüyorum
her geçen saniye karlar erimeye başlıyor
İşte o zaman sorularım cevap buluyor
belkide;
kar tanesini eriten ellerimin seni yakmasından korkuyorum...