Ey bulut sendeki bu keder nedir?
Yağmur olur göz yaşların süzersin
Ey yaprak sendeki bu korku nedir?
En sağlam dallarda bile titrersin
Çiçek nerden aldın sen bu renkleri?
Hangi kalem çizdi bu benekleri?
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




İnsan özellikle de insan bilmediğinden korkar, cehlinden korkar, bilgisizliğinden o şey hakkında acemiliğinden korkar. Tecrübesizliğinden korkar. Tecrübeye de ancak zaman ve zararlarla ulaşılır. Zarar görmeden yıkım ve hasar görmeden tecrübeye ulaşılmadığı sabittir.
Korkunun zıddı da sevgidir. Sevgiyi elde etmenin de bir tek yolu vardır. Yaradanın insana olan sevgisini ondan almadır. O zaten sevgisini vermiştir de insan oğlu almasını bilememektedir aslında. Korku yerine sevgiyi alan insan Sevgiyle dolacağından kabında sevgiden başka şey olmayacağından korku denen şeyi bilmez bile.
Sevgiyle kalın, sevgiyle olun, sevgiyle yaşayın.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta