Dokuz tane sokak kedim var,
Dört tanesini anası bıraktı
Üçünü komşular,
İki tanesi de çıka geldiler,
Yapayalnızdı yavrular,
Çaresiz kabul ettim
Tomurcuk
Zavallıcık ezilirdi üvey ananın yanında
Mık demezdi dayak yediğinde aç kaldığında,
Ama ettirmezdi annesine kötü bir laf
Hani o son buluşmamızdı
Veda zamanı
Ne sen istedin ayrılığı, ne de ben
Görmek istemezdim ağladığını.
İçime akmıştı gözyaşlarım
Hafif hafif yağmur çiseliyordu,
Alaca karanlıkta yürüyordum,umutsuzca
Nesli tükenmişler gibi tek başıma,
Dermansız,yorgun,ağlamaklı
Eski aşkım geldi aklıma.
Rüyalarım bile karanlık
Her yer acı, hep elem
İstediğim bir mum kadar aydınlık
Hani o tatlı tatlı gülümseyen
Hani ellerimi tutup
Rüyalara sürükleyen
Kuşlar göçüyor
Yapraklar dökülüyor
Mevsim hazan,
Baharı görmedim ki,
Fıkır fıkır kaynayan
Özlemlerim
Hiç köyüm olmadı benim
Kerpiç duvar evleri
Yemyeşil bahçeleri
Ekip biçtiğim
Herşeyi beslediğim
Çeşme başında,
Kadın dediğin
balık etliden hallice
biraz dolgun olmalı,
ki neşeli olur,
sevecen olur,
dert etmez hiçbir şeyi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!