Kör Karanlık Şiiri - Asaf Eren Türkoğlu

Giden gittiği yerde kalıyor, biz ise aynı cümlenin son noktasında eksiliyoruz. Bir zamanlar "hiç bitmeyecek" diye sarıldığımız ne varsa, şimdi rüzgârın savurduğu bir yaprak gibi, adını bile unuttuğumuz sokaklara karışıyor.

İnsanın en çok canını yakan şey ne biliyor musun? Gitmesi gerekenlerin çoktan gitmiş olması değil; senin, hâlâ onların dönmeyecek yollarına bakmaktan kendi hayatını unutmuş olman. Bir kahve fincanında soğuyan telve gibi, içimizde biriktirdiğimiz ne varsa ağırlaşıyor zamanla. Ne silip atabiliyoruz ne de yeniden yaşayabiliyoruz. Öyle bir yerde kalıyor insan; ne yarına adım atacak gücü kalıyor ne de dünün kabuğunu soyup kanatmadan durabiliyor.

Hani bazen gece yarısı bir şarkı çalar da odanın içindeki tüm gölgeler üstüne üstüne yürür ya; işte öyle bir sessizlik var şimdi burada. Ne sesini duyan var ne de bu kör karanlıkta elini tutan. Ama yine de insan bekliyor işte... Geri döneceğinden değil, belki sadece bir kez daha "değerdi" diyebilmek için.