İçimde adı konmamış bir oda var,
Kapısı yok, duvarları sesimden.
İçine acılarımı feryadımı koydum,
Tavanına astım söylenmemiş sözleri.
Susuyor sustukça daha da acı çekiyor, yanıyor,
Külleri bile bağırıyor dışarı çıkmak için.
Bu, tarif tutmayan bir his: isimsiz, ölçüsüz,
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta