Kopmayan Ruhlar Şiiri - İhsan Yılmaz

Kopmayan Ruhlar

Ne olursa olsun kopmayan ruhlar vardır,
fırtına vurur, sesleri kısılır
ama kalpleri aynı yerden atar.
Kırılırlar…
evet, en çok onlar kırılır
ama dağılmazlar.
Susarlar bazen,
kelimeler yük olur diye.
Sessizlikleri küslük değil,
yaralarını saklama halidir.
Çünkü bilen bilir;
gerçek sevgi bağırmaz.
Ben sustum belki,
ama vazgeçmedim.
Adını içimden hiç çıkarmadım,
kırgınlığımı değil, seni büyüttüm içimde.
Eğer bir yol varsa hâlâ,
bir bakışın yettiği,
bir “gel”in her şeyi onardığı…
bil ki ben oradayım.
Çünkü kopmayan ruhlar
en çok barışı hak eder.
Ocak / 2026