Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
var mıdır siyahın gölgesi
ve gelgesi olmak beyaz bir zamanın...
eyvalah.
Orkun IŞIK
......usta işi, güzel betimlemeler içeren bir yapıt....usunuza sağlık.....
...ah değerli dost, şu mütevaziliği bıraksan...siyah-beyaz renklere bürünsün hayat...aynen yansıttığın gibi !
...vurgunluğun hayata renklerden geçiyor, siyah-beyaz olsa ne yazar, yüreğin renklerine bezenmiş hayatın - yazdığın müddetçe diyelim...
...uyum ve denklemleri kalemin ucundan çıkan mısralara adayalım, ucu yoğurulsun ruhumuzun derinliklerinde !
...itiraf mı - şiirin tahlilini yapmak isterdim, uyum üzerine ve denklemleri bazen tutturamadığımızda, özeti bizim anlayışımıza kalsın - aynen düşündüğün gibi...kutluyor ve dahalarını okumak dileklerimle...şiirli kal, mutlu ve kalemli !...saygılar değerli dost !
Tıpkı tekerleme gibiydi.Çok başarılı bir şiir Ali Bey okurken çok tat aldım inanın.Yüreğinize,emeğinize sağlık.Saygılarımla..
Siyahın çizdiği sınırı sanırım Beyaz bir gün ykacak anladım anladığımız kadarı ile gece ve gündüz denklmler çizdiğinde işte ozaman sanırım siyah ve beyaz ve insan olacak,,,
aydınlık düşen günlerde
gecenin karanlığına
vurgunum hayata
beyazım siyaha
siyahım beyaza
uyumlandığında
umarım Ali arkadaşın anladığın anlatmak istediğim kadar yazdım,,
siyahın güzelliğinde yalnızlık beyazın gölgesinde umut ,,
saygılar şair kalemine ,,tebrikler,,
..ümit ve hayal kırıklığı ..
..insanoğlunun hayatında iki zıt kutup.
...ümit ede ede aranılan gerçekler, hayal kırıklıklarına düşe düşe yeni ufuklar açar.
..güzel şiirinizi tebrikler, umutlarınızın gönlünüze göre gerçekleşmesi dileklerimle.
..sağlıcakla kalınız..
siyahla beyazi genelde bir teraziye benzetmisimdir.
olmazsa olmazi dizelerinize cok iyi yansitmissiniz.tebrikler olsun.sevgilerimle
Sn. Işık..
Yaşamdan aldığınız kontrastı şiirle yansıtmışsınız, güzel de olmuş...
Çok teşekkürler
Saygılar,sevgiler
modern üsluba uygun yazmışsınız, farklı olmuş ama.. daha çarpıcı, daha melodik bi anlatımı olabilirdi.. final eksik kalmış gibi geldi bana.. sevgiler..
yüreğine kalemine sağlık ali abicim öptüm yüreğinden.............
Bu şiir ile ilgili 103 tane yorum bulunmakta