Kokuyor Şiiri - Hilmi Eren

Ağalar, burnunuz koku almaz mı?
Çok yakınlarda bir şeyler kokuyor.
Bize gelen koku size gelmez mi?
Cümle mahalleler, köyler kokuyor.

Tuz kokmaz derlerdi, o da kokuyor.
Tuz Gölü’ne vebâl, günah akıyor.
Millet kiri kirli suda yıkıyor.
Dereler, ırmaklar, çaylar kokuyor.

Tipine bakarak adam sandığın,
Yalanına kanıp hep aldandığın,
Ağzından çıkan her söze kandığın,
Ünlü, kelli felli beyler kokuyor.

Seçim meydanında oylar satılır.
Kirli sandıklara oylar atılır.
En sonunda yine millet ütülür.
Mühürlü sandıkta oylar kokuyor.

Zina, fuhuş, türlü illet yürüdü.
Edep, töre, ahlâk, iman çürüdü.
Kâinatı kötü koku bürüdü.
Türlü türlü çirkin huylar kokuyor.

Bizden dediğimiz bize yabancı.
Halk millî benliğe, öze yabancı.
Müziğimiz tuhaf, saza yabancı.
Davul zurna, keman, neyler kokuyor.

Eren, kahpe düzen yıkılır bir gün.
Elbet icabına bakılır bir gün.
Bataklıklara gül ekilir bir gün.
Deriz: “Bugün bayram, toylar kokuyor.”